Udarcima od oružje, slavio se mir, Akmačići

Autor: Nenad Ostojić
Mesto: Akmačići
Kategorija: Događaji

Nekoliko desetina godina meštane sela Akmačići u podnožju Zlatara, u nedostatku Crkve, budilo je školsko zvono iz obližnje Osnovne škole “Momir Pucarević” dok je isto toliko godina decu iz tog istog sela to isto zvono opominjalo na moralnu disciplinu i etičku odgovornost.

Međutim, da nije onoga što ga kao zvono čini posebnim, to bi zvono bilo kao i svako drugo zvono: staro, možda pozajmljeno sa neke parohijske Crkve ili izrađeno po narudžbini seoskih starešina.Međutim, ovo je bilo jedno po svemu posebno zvono. Naime, ovo zvono je u stvari deo nemačke bombe iz Drugog svetskog rata koju su seljani iskoristili u sebi svojstvene svrhe, pretvorivši ga u ono što im je najviše trebalo: u školsko zvono.

Generacije su dolazile, rasle, prolazile kroz školu ali je zvono ostajalo. Ostajalo sa sebi svojstvenom svrhom da opominje. Možda je prkos tvari od koje je sastavljeno, da večno opominje kako god ga čovek koristio. Nemac ga je stvorio da leteći kroz vazduh, piskom opominje na nadolazeću smrt i ravnodušnost naspram života, dok ga je neki, jedva pismen srpski seljak, zaželeo zarad sopstevene odgovornosti i opomene da je jedino na šta ne sme da se kasni upravo ZNANJE.

Treba čovek biti pronicljiv pa srazumeti svest zlatarskog seljaka koji od neprijateljskog oružja namenjenom njemu u ime smrti, čini ono što će najbolje naučiti njegovu decu i njega samog. Nije to svojstveno svakom. Ono što Nemac pošalje da bi te ubilo, ti pretvoriš u ono što bi ti koristilo na vijek vjekova ne samo kao opomena koliko kao sredstvo ka postizanju cilja, a to je poraziti neprijatelja na način i po mudrosti kojeg bi se sova postidela. Kolikom samo broju dece je to zvono očitalo bukvicu ne samo o kašnjenju gromkim zvukom opominjujući ih da vreme možda jeste realtivno ali ne i precenjeno, koliko da mudrost nije dobiti rat samo telesima koliko izvrgnuti ruglu nameru neprijatelja, ponizivši ga njegovim sopstvenim oruđem, a ne samo poraziti nego i na lekcijama koje dolaze posle bitke, izgraditi čitave generacije ljudi u suživotu sa etikom i tradicijom iz koje je on sam ponikao. Zar to nije vaskrsnuće pre same smrti?

Zvonjava ovog školskog zvona, tj. nemačke bombe kao događaj ostao je deo prošlosti , legenda koja se prenosi sa kolena na koleno čiji akteri su i dalje, hvala Bogu, živi a koji samim tim ispisuju i dalje istu legendu s težnjom ka besmrtnošću.

Preporučite: